www.miedzyrzecz.biz

 Ratusz

  Jedną z najważniejszych budowli Międzyrzecza jest Ratusz, usytuowany w centrum miasta, pośrodku Rynku. Od swych początków po dzień dzisiejszy - z krótką przerwą w XVII wieku - stanowił on siedzibę władz miejskich.

  www.miedzyrzecz.bizMożna przypuszczać, iż pierwotny ratusz istniał już w okresie średniowiecza. Międzyrzecz bowiem od XIII wieku funkcjonował jako w pełni wykształcony ośrodek miejski, w XV wieku zaś był największym miastem zachodniej Wielkopolski.
   W miejscu tego drewnianego zapewne budynku w drugiej XVI wieku, na mocy przywileju królewskiego Stefana Batorego z 1581 roku, rozpoczęto budowę nowej, częściowo murowanej budowli. Jej wygląd nie jest możliwy do odtworzenia, ponieważ na przestrzeni dziejów była ona niejednokrotnie przebudowywana. Relikty szesnastowieczne zachowały się jedynie w fundamentach i ścianach piwnic.
   Ratusz powstały po roku 1581 był w dolnej partii murowany, natomiast piętro oraz wieża wzniesione zostały w konstrukcji szkieletowej. Podczas pożaru miasta w 1666 roku drewniana część budynku uległa zniszczeniu. Odbudowę podjęto w 1670 roku. Na ocalałych murach obwodowych parteru nadbudowano

www.miedzyrzecz.biz

nowe piętro, wzniesione - jak poprzednio - w konstrukcji szkieletowej. Odbudowana została także wieża, wyższa od poprzedniej. Zamontowano na niej zegar, na szczycie umieszczono kulę oraz gwiazdę i orła. W wieży, w trzech izbach, nazywanych Piekło, Praca i Słowik, znajdowało się więzienie. Od zewnątrz do ratusza przylegały kramy sukiennicze. Przed budynkiem ustawiono pręgierz.

   Kolejna przebudowa ratusza nastąpiła po pożarze, który wybuchł w Międzyrzeczu 24 czerwca 1731 roku.  Po pożarze ratusz przez pewien czas pozostawał w ruinie. Odbudowę rozpoczęto w 1743 roku, za kadencji burmistrza Jacoba Kinzla Seniora, a kontynuowali ją jego następcy. Prace, obejmujące wykonanie nowych murów piętra, dachu oraz wzniesienie wieży po stronie wschodniej, zakończyły się w 1752 roku.

www.miedzyrzecz.bizW czasie tej osiemnastowiecznej odbudowy ratuszowi nadano zachowany w dużym stopniu do dnia dzisiejszego, klasycystyczny kształt. Elewacje podzielone zostały pilastrami, ujednolicono też wykrój ujętych opaskami okien. Budynek nakryty został dachem naczółkowym z lukarną w połaci północnej.
   Kolejne zmiany w wyglądzie ratusza nastąpiły po pożarze miasta, jaki miał miejsce 11 maja 1827 roku. Podczas pożaru spaliła się kryta gontem wieża, zniszczeniu uległ zegar i zamontowane w 1822 roku dzwony, należące do gminy ewangelickiej. Remont częściowo sfinansowany z ubezpieczenia zakończono w 1828 roku. W czasie tej ostatniej odbudowy ponad dachem ratusza wzniesiono zachowana do dziś neogotycką wieżę. Od tego czasu, przez blisko sto lat nie prowadzono żadnych większych prac. Ratusz doczekał się generalnego remontu dopiero w 1924 roku.
W dzisiejszym swoim kształcie ratusz reprezentuje styl klasycystyczny.