zobacz wszystkie klipy

 

Do strumieniowego odtwarzania niezbędny jest Koder-dekoder audio: Windows Media Audio 9 8 kbps, 11 kHz, mono (A/V) 1-pass CB Jeśli nie możesz uruchomić odtwarzacza to znaczy, że brakuje kodeka wymienionego wyżej. Można pobrać pakiety kodeków ze strony: http://www.divx.com/divx/webplayer/ http://www.codecsdb.com/?page=codecinfo&type=video&code=DIVX http://www.microsoft.com/windows/windowsmedia/download

Pobierz i zainstaluj Web Playra
	[ zobacz tu ]

13	Kto dorabia na pomocy humanitarnej dla Afganistanu?	14	Jak poradzić sobie w Afganistanie?

Sikorski: Więcej naszych wojsk w Afganistanie nie jest niespodzianką

Polko: Największym zagrożeniem dla polskich żołnierzy w Afganistanie może być brak celu

Lepper: Minister Sikorski przekroczył kompetencje

Pawlak: Sprawa Afganistanu może być kolejną próbą postawienia na swoim

Afganistan: Islamscy ekstremiści atakują nie zważając na Ramadan

Koziej: "Wysiłek będący spełnianiem obowiązku sojuszniczego"

Czarnecki: "Problemy polskich wojsk w Afganistanie"

"To jest wymagająca misja, ale jesteśmy dorośli"

"To jest zwykłe nieporozumienie dziennikarskie"

Pod koniec lutego polscy żołnierze wyruszą do Afganistanu

Z roku na rok postępuje stabilizacja Afganistanu

[ Co o tym sądzisz ? - FORUM ]

To teren górzysty, porośnięty gęstymi lasami i pocięty niedostępnymi wąwozami. Symbolem afgańskiego wschodu może być górska twierdza Tora Bora, labirynt pieczar i korytarzy, a także przemytniczych szlaków biegnących z afgańskiej na pakistańską stronę granicy.

  W latach 80. afgańscy mudżahedini prowadzili stąd wojnę przeciwko okupującej kraj Armii Radzieckiej. Na początku lat 90. tamtejsze prowincje: Nangarhar, Paktia i Chost były pierwszymi, które zdobyli mudżahedini. W 2001 r. w Tora Bora ukrył się i wymknął amerykańskiej pogoni Osama ben Laden.
  Żadnym obcym armiom nigdy nie udało się podbić afgańskiego wschodu.
Na przecinającej go Przełęczy Chajberskiej w XIX wieku pasztuńscy wojownicy wybili w pień brytyjską armię imperialną wracającą z wyprawy wojennej na Kabul.
  Kłopoty z podporządkowaniem go sobie mieli nawet afgańscy władcy z talibami włącznie. Pasztuni nigdy nie tolerowali ingerencji z zewnątrz ani żadnych władz zwierzchnich, a wszelkie narzucane przez nie prawa traktowali jako próbę ograniczenia ich wolności i autonomii. Rządzeni przez własnych wodzów malików, rady plemienne i tradycyjny kodeks pasztunwali nigdy nie kierowali się ideologią, a wszelkie sojusze i umowy łamali ilekroć uznawali, że ograniczają ich lub stają się dla nich niewygodne.
  Nieufność wobec obcych, pobożność, a także wynikający z pasztunwali święty obowiązek rodowej zemsty i udzielenia gościny sprawił, że gdy jesienią 2001 r. w Afganistanie wylądowali Amerykanie, większość talibów i bojowników al Kaidy znalazła schronienie właśnie u Pasztunów z afgańskiego wschodu i pogranicza. Najbardziej niedostępne prowincje Kunar i Nuristan uznaje się do dziś za najbardziej prawdopodobne kryjówki Osamy ben Ladena.
  Z Paktii i Chostu już na początku 2002 r. zaczęli talibowie partyzancką wojnę. W odpowiedzi wiosną 2002 r. Amerykanie przeprowadzili na wschodzie swoją pierwszą po zajęciu Kabulu wielką operację zbrojną "Anakonda", której celem miało być wybicie talibów i przejęcie kontroli nad tym regionem.
  W ostatnich latach, wschodnie prowincje uchodziły za spokojne w porównaniu z burzliwym południem główną areną afgańskiej wojny. Amerykanie jednak nieustannie tropili po tamtejszych górach i wąwozach ukrywających się talibów i bojowników al Kaidy. Partyzanci nie dokonywali spektakularnych ataków ani zamachów, jakby nie chcieli prowokować Amerykanów - co zdawało się potwierdzać, iż talibowie i al Kaida wybrali wschód na kryjówkę, a nie pole bitwy świętej wojny.
  Bardziej niespokojnie było po pakistańskiej stronie granicy, gdzie na żądanie Amerykanów, by uszczelnił granicę, prezydent Pervez Musharraf posłał stutysięczne wojsko, wywołując bunt Pasztunów (niedawno jednak zawarł z nimi rozejm).
  Największa z bitew między talibami i Amerykanami rozegrała się latem 2005 r. w dolinie Korangal. Talibowie najpierw zgładzili trzech tropiących ich komandosów z elitarnego oddziału "fok", a potem zestrzelili helikopter ze spieszącą im na ratunek odsieczą, zabijając kolejnych 16 żołnierzy.
  Z podchodów, polowania i ucieczek przed obławą wojna na wschodzie przepoczwarzy się zapewne w regularny konflikt, gdy Amerykanie będą przekazywać kontrolę nad tym regionem wojskom NATO. Podobnie jak latem na południu talibowie ruszą najpewniej do wielkiej ofensywy, licząc, że straty zadawane aliantom zniechęcą ich do udziału w afgańskiej wojnie i skłócą z USA.   Natarcie talibów na południu zmusiło NATO do podjęcia ciężkich walk i trwającej od początku września operacji "Meduza". Odkąd Sojusz przejął kontrolę nad południem, zginęło ok. 50 zagranicznych żołnierzy i prawie tysiąc talibów. Wschód zaś będzie dla NATO znacznie trudniejszym terenem do walk z talibami niż pustynne południe, gdzie partyzantów tropiły i dziesiątkowały głównie śmigłowce i samoloty.
  Masakrowani w południowym prowincjach Kandahar i Helmand talibowie przedzierają się w inne, spokojne dotąd regiony kraju, które wciągane są do wojny. Partyzanci atakują coraz częściej w położonych na zachód od Kandaharu i Helmandu prowincjach Nimroz (w czwartek zajęli miasteczko Dilaram, przecinając strategiczną drogę z Kandaharu do Heratu) i Farah oraz sąsiadkach ze wschodu - Ghazni, Laghman i Wardak. W Ghazni dochodzi już do regularnych bitew.

  Historia zna przypadki uczestnictwa polskich żołnierzy w wojnach poza granicą własnego kraju. Trudno dziś ocenić poniesione ofiary w stosunku do uzyskanych efektów politycznych. W czasach kiedy Polska podzielona przez zaborców nie mogła funkcjonować suwerennie inaczej oceniano i wartościowano takie zaangażowanie i poświęcenie. Czy dzisiaj nasze narodowe ambicje mają podstawę tak daleko sięgać. Czy angażowanie się w konflikty zbrojne u boku armii amerykańskiej, to nasz narodowy interes?
  Czy nasz kraj i gospodarka udźwignie ciężar kosztów uczestnictwa w tych wojennych wyprawach? Głosy są podzielone i nie ma co się dziwić, biorąc pod uwagę mnogość społecznych potrzeb każdego dnia. W wielu sytuacjach słyszy się, że na zaspokojenie podstawowych społecznych potrzeb brakuje pieniędzy w rządowej kasie - skąd więc bierze się taka beztroska w podejmowaniu tak ważkich decyzji?