Dworzec już raz był zagrożony pożarem - spalił się wtedy zabytkowy magazyn po prawej stronie budynku stacyjnego. Nikt nie raczył się zająć odbudową tego obiektu. Z roku na rok budynek niszczeje i nikogo nie interesuje to, że praktycznie stacją rządzą menele a lokatorami są gołębie. Jak to możliwe że miasto o takim potencjale nie potrafi zadbać o tego typu budynek użyteczności publicznej - to po prostu wstyd!  Co z tego, że buduje się w mieście nowe chodniki i remontuje ulice - które prowadzą do takiej ruiny.
  Jedno w tym wszystkim jest pocieszające, że dworzec PKS-u się nie spali :)
   Nad miastem wisi jakieś fatum niemożności i braku skuteczności w działaniu. Rok temu - 5 maja 2006 zawalił się dach w Domu Kultury.  
   Międzyrzecki zamek i jego mury obronne wymagają wielu inwestycji, które uchronią ten zabytek przed katastrofą. Można wiele jeszcze wymieniać. Kto jest w stanie powiedzieć co się w naszym mieście dzieje?

    Czy za każdym razem musi dochodzić do jakiejś tragedii, żeby dostrzeżono choć na chwilę problem? Inna sprawa, że często i tak nikt z tego nie wyciąga się żadnych wniosków, czego przykładem jest spalony budynek stacyjny.
     Kiedy mieszkańcy miasta w dniu 1 czerwca 1885 roku, dokonywali uroczystego otwarcia nowego dworca kolejowego [zobacz stare foto] z pewnością nie przypuszczali do jakiego stanu ten obiekt doprowadzą współcześni mieszkańcy Międzyrzecza.
    Ciśnie się tu na usta pytanie - czy to znak czasu? Czy to synonim tzw. demokracji w wydaniu miejscowym? Jak w takim razie z tym problemem radzili sobie mieszkańcy w minionym wieku - w czasach "mrocznej komuny" jak nazywają ten okres niektórzy współcześni "demoktraci". Wtedy miasto miało dworzec a nie gołębnik!
                                                                                                                                Międzyrzeczanin