Arno Pommerenke żołnierz Wehrmachtu tak wspomina pierwszy dzień inwazji na Polskę: „ W 1939 roku w czasie rosnącego napięcia między Polską a Niemcami, ktoś mi podpowiedział, aby starać się o pełne obywatelstwo niemieckie. Urodziłem się w Wolsztynie, który był częścią sporego terytorium granicznego,  lecz od czterech lat mieszkałem już w Niemczech.

 W czerwcu 1939 roku, po otrzymaniu obywatelstwa, wstąpiłem do wojska. Przydzielono mnie do 8 Pułku Piechoty w koszarach Hindenburga we Frankfurcie nad Odrą. Nie zdawaliśmy sobie sprawy, że wojna jest tak blisko.
31 sierpnia wezwał mnie dowódca pułku. Spytał czy znam dobrze język polski, a gdy potwierdziłem powiedział: Dobrze będziesz tłumaczem przy dowództwie.

 Moim przełożonym był młody major, z którym zostałem przydzielony do 122 Pułku Piechoty w Meseritz. Tego samego wieczoru znaleźliśmy się nieopodal polskiej granicy w Wierzebaum (Wierzbno). W nocy 30 sierpnia 1939 roku, cała niemiecka siła uderzenia zgromadziła się nad granicą, gotowa do ataku.

Noc była bardzo zimna. O szarym świcie mogłem już rozróżnić biało-czerwony słup graniczny i pusty budynek posterunku po drugiej stronie. O godzinie 4 rano dostaliśmy jedzenie i kawę. Otuleni w brezent czekaliśmy na rozwój wypadków.

Moje rodzinne miasto Wolsztyn było położone około 25 km od miejsca gdzie leżeliśmy w okopach. Powiedziałem majorowi o moich najgorszych obawach: Około siedmiu moich szkolnych kolegów walczy po naszej stronie, ale reszta mojej klasy walczy w polskich mundurach. Mój starszy brat Kurt jest dowódcą w polskim pułku. Mój własny brat!
 Major potrząsną głową i powiedział: Masz strasznego pecha, że pochodzisz z pogranicza. Po czym dodał: Ta sprawa musi być wreszcie załatwiona.

Była godzina 5.30 rano. Polski samolot wojskowy przeleciał nad nami na wysokości stu metrów. Odróżniliśmy biało-czerwone znaki, a nawet twarze dwóch pilotów. Zdaliśmy sobie sprawę, że oto mijają ostatnie minuty pokoju.

Około godziny 5.45 młody porucznik przyniósł ze sztabu rozkaz ataku. O godzinie 6.00 przekroczyliśmy granicę. Wciąż nie było słychać żadnych strzałów.

Około 6.10 usłyszeliśmy pierwsze strzały. Szły z kierunku wiatraka. Major rozkazał ostrzelać go pociskami zapalającymi. Płonął jak pochodnia. Tuż obok mnie upadł kapral. Dostał kulą w głowę.

Ruszyliśmy na przód, ale po chwili major i ja musieliśmy zawrócić. Wzięto pierwszych jeńców i musieliśmy ich przesłuchać. Modliłem się aby wśród nich nie było nikogo znajomego ...”

Franciszek Kaszkowiak z Międzychodu, w 1939 roku żołnierz Straży Granicznej:
„ 1 września 1939 roku o godzinie 3.00 w nocy rozpoczęła się wojna. Wojska niemieckie przekroczyły granicę i otworzyły silny ogień z karabinów ręcznych i maszynowych docierając do miejscowości Gorzycko Stare – 1500 km od granicy. Wojska te zostały odparte przez ogień karabinów ręcznych, maszynowych oraz granaty straży granicznej placówki Gorzycko Stare, powiat Międzychód. Jaka formacja wojsk niemieckich walczyła nie wiadomo z uwagi na silną mgłę, która była w tym dniu. Również do walki w tym czasie nadleciał polski samolot, który na terenie Gorzycka Starego ostrzelał wojska niemieckie chroniące się za stertami zboża...

Niemcy stracili 2 zabitych i 4 rannych ... Do miejscowości przyjechała na rowerach kompania Wojska Polskiego z Poznania i nawiązało walkę na drodze do granicy koło miejscowości Sterki. W tej walce zginął oficer, a dwu podoficerów niemieckich zostało rannych. Zdobyto jeden karabin maszynowy, 1 motocykl z przyczepą i 3 pistolety maszynowe. W tych walkach brałem czynny udział i byłem dowódcą danego odcinka.”

 Relacje te są rozbieżne w kwestii godziny rozpoczęcia wojny, lecz jest mało prawdopodobny niemiecki atak o godzinie 3.00 w nocy, jak podaje to Franciszek Kaszkowiak. Wyklucza to także późniejsze jego stwierdzenia o mgle i złej widoczności, o godzinie 3.00 było jeszcze ciemno.

Walki w okolicy Sterki – Gorzyń i w innych rejonach, potwierdzają także inne wspomnienia zebrane przez autora.

FORUM

OKOLICZNE MIEJSCOWOŚCI