224 samolotów z 2. oraz 3. Dywizji zaatakowały zakłady chemiczne w Policach, a 9 samolotów zbombardowało wyrzutnie rakiet V-3 w Międzyzdrojach. W tym samym dniu bombowce Boening B-17 G „Latające Fortece” z 1. Dywizji. Grupa 91 fortec bombardowała wytwórnie lotnicze Focke – Wulfa i pobliskie lotnisko na Krzesinach pod Poznaniem, 58 innych zbombardowało sam Poznań, 52 poleciały nad Żary, 48 do Cottbus, 19 nad Piłę.

Nalot na Poznań trwał 25 minut, na miasto zrzucono 430 bomb burzących i 550 zapalających. W celu ostrzeżenia ludności polskiej samoloty zrzucały też ulotki w języku polskim: Wzywamy was do chronienia się podczas nalotów! Ochraniajcie wasze życie! Chrońcie wasze rodziny! Z ogłoszeniem alarmu stosujcie wszystkie środki ostrożności! ŻYCIE WASZE JEST KONIECZNE DLA ODBUDOWY WOLNEJ POLSKI! 

  Po osiągnięciu celów samoloty nie kierowały się bezpośrednio na zachód, lecz obierały kurs na północ. Większość z maszyn biorących udział w nalotach przekroczyła brzeg Bałtyku i udało się do baz w Anglii. Bombowce były osłaniane między innymi przez myśliwce P-51 Mustang, lecz ogień z dział przeciwlotniczych i ataki myśliwców niemieckich nad Niemcami, Wielkopolską oraz Pomorzem spowodowały, że kilkanaście samolotów 8. Armii nie powróciło do bazy. Największe straty poniosła 1 Dywizja Bombowców, która strąciła 8 samolotów, 3 z nich wchodziły w skład  305 Grupy Bombowej, która bombardowała fabrykę lotniczą Focke Wulfa w Cottbus. Powracającą grupę samolotów nad Międzyrzeczem zaatakowały niemieckie myśliwce (Focke Wulf 190), wywiązała się zaciekła bitwa, Niemcom udało się zestrzelić dwie amerykańskie „Latające Fortece”. Jedna maszyna spadła w lesie koło wsi Janowo, jeden lotnik z 10 osobowej załogi zginął, pozostali zostali schwytani przez Niemców. Drugi samolot spadł między Przytoczną a Wierzbnem, załogę  także pojmano. Ten sukces Niemcy okupili dużymi stratami - 8 niemieckich myśliwców zostało strąconych, z których tylko trzech pilotów przeżyło. Między innymi jeden samolot awaryjnie wylądował za jednostka wojskową na tzw. „drodze czołgowej”. Samoloty niemieckie spadły w różnych miejscach w okolicach Szumiacej – Międzyrzecza – Popowa. Pomimo wszystko lokalna prasa Niemiecka pisała o tej bitwie w kategoriach sukcesu a schwytanych amerykańskich lotników pokazywano okolicznym mieszkańcom.

Te wydarzenia tak wspomina były robotnik przymusowy z Popowa Stanisław Socha: „ ... To było około południa 29 maja 1944 roku. Wysoko na niebie widziałem wolno lecącą dużą grupę bombowców amerykańskich, były tak wysoko, że widać było tylko punkty na pogodnym niebie. Te bombowce były pod eskortą myśliwców. Całą tą grupę zaatakowały samoloty niemieckie, wywiązała się bitwa, która toczyła się na niebie na dużej przestrzeni. Nagle zobaczyłem jak od strony jeziora Głębokiego nisko nad lasem leci niemiecki samolot, ścigany przez myśliwiec amerykański. Ze ściganej maszyny zaczął wydobywać się ogień i czarny dym, samolot obniżył lot zahaczył o czubki trzech sosen i runął na ziemie, ale tak, że się jeszcze odbił od ziemi. Ten samolot rozleciał się na części, jak później widziałem, silnik leżał może nawet kilometr od miejsca upadku, pilot około 30 metrów od szczątków samolotu. .... Zaraz wszyscy polecieli tam  zobaczyć co się stało. Ale Niemcy jak zorientowali się, że to ich samolot, zaraz większość ludzi zawrócili. Mnie razem z przyszłym teściem wysłał tam sołtys. Pojechaliśmy furmanką po tego zabitego. Jak zajechaliśmy zobaczyliśmy leżącego na polu martwego pilota. To był młodziutki chłopak. Włożyliśmy go na wóz i zawieźliśmy do kostnicy w Popowie. Później przyjechali po niego jego rodzice i zabrali go. Po tej  katastrofie Niemcy wysłali miejscowych robotników przymusowych, w to miejsce żeby  pozbierali w kosze po ziemniakach amunicję z tego samolotu. Też zbierałem tą amunicję, to były części porozrywanej taśmy po 3 – 5 pocisków razem w taśmie leżały w kartoflisku. ...”

   Szerzej o tej bitwie powietrznej (mam nadzieje), będzie można przeczytać w książce nad którą obecnie pracujemy wspólnie z Marcinem Dziewą. Nadal jednak zbieramy materiały do tej publikacji i cały czas poszukujemy świadków tych wydarzeń. Informacje na temat wydarzeń z Zielonych Świątków 1944 roku, można przesyłać na email: wydawnictwo.literat@wp.pl lub w języku niemieckim email: pilot05@op.pl .  

FORUM

OKOLICZNE MIEJSCOWOŚCI