Chycina

Starsze opracowania wymieniają w Chycinie dwór pochodzący z początku XIX wieku, z przybudówką uzupełnioną basztą, powstałą w okresie międzywojennym. Dwór ten, wzniesiony w konstrukcji szachulcowej, nakryty dachem mansardowym, obecnie uległ całkowitemu zniszczeniu. Pozostał po nim liczący 8 ha park z początku XIX wieku.
     W stanie daleko posuniętej dewastacji jest również znajdujący się w pobliżu osiemnastowieczny szachulcowy spichlerz.

Zachował się natomiast neogotycki kościół z XIX wieku. Świątynia położona jest niezwykle malowniczo na wysokim wzniesieniu, na które od strony drogi prowadza drewniane stopnie. Kościół zbudowany został na rzucie prostokąta, z węższym, zamkniętym, wielobocznie prezbiterium od wschodu oraz kwadratową, zwieńczoną strzelistą ceglaną iglicą wieżą od zachodu. Bryłę świątyni opinają szkarpy. Oblicowane czerwonymi cegłami elewacje ozdobione są fryzami i ostrołukowymi blendami.
   Elewacje wschodnią wieńczy szczyt schodkowy ze sterczynami w kształcie wieżyczek.
Okna rozmieszczone zostały parami w ostrołukowych wnękach; niektóre z nich wypełnione są witrażami. Położony nieco na uboczu, sprawiający wrażenie opuszczonego kościół upodobały sobie bociany, które na wschodnim szczycie nawy uwiły gniazdo.

 Wieś była w XVII-XVIII wieku w posiadaniu rodziny Bukowieckich herbu Drogosław, właścicieli Goruńska, Chyciny i Rozbitka. W okresie od XIX wieku, aż do 1945 roku jej właścicielem była rodzina Kalckreuthów.
                                                     W 1884 roku majątek liczył 1395,7 ha.
    Portrety trumienne, blachy inskrypcyjne i herbowe Bukowieckich: Wacława (zmarłego w 1677 roku), jego żony Anny Katarzyny (zmarłej w 1702 roku), Adama Konstantego (zmarłego w 1719 roku) i Adama Ludwika (zmarłego w 1707 roku) zostały zabrane do muzeum w Międzyrzeczu ze zbioru w Chycinie w 1945 roku, podobnie jak portret Aleksandra Wacława (zmarłego w 1727 roku), znaleziony w 1945 roku na śmietnisku przy pałacu w Gorzycy, portret zaś córki Adama Konstantego – Anny Ludwiki (zmarłej w 1772 roku), która w wieku piętnastu lat małżeństwo z rozsądku jedynie zawarła z Bogusławem Janem Dziembowskim, dziedzicem Kręcka, Brudzewa i Pępowa, znajduje się w Muzeum Literatury w Warszawie.