W latach 1965 – 1970 kościół oraz zabudowania klasztorne zostały gruntownie odremontowane. Prace obejmowały między innymi wzmocnienie fundamentów wież i renowację wnętrza świątyni, założenie instalacji centralnego ogrzewania w klasztorze oraz odnowienie elewacji całego zespołu.
   Zespół pocysterski usytuowany jest w zachodniej części wsi. W jego skład wchodzi kościół p.w. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny i Św. Marcina oraz przylegające do niego od wschodu i południa zabudowania klasztorne. Dojście do kościoła umożliwia furta klasztorna, prowadząca na dziedziniec (dawny ogród przyklasztorny założony w XVI).
Dziedziniec zdobi pięć rokokowych rzeźb z około połowy XVIII wieku.
Przedstawiają one świętych: Marcina, Benedykta, Bernarda, Floriana i Mikołaja.
Przed fasada świątyni wznosi się pochodząca z 1775 roku kamienna figura Najświętszej Marii Panny w otoczeniu świętych. Zewnętrzna architektura opactwa prezentuje formy późnobarokowe. Kościół jest trójnawową bazyliką z prosto zamkniętym prezbiterium od strony wschodniej. Prezbiterium otacza obejście (ambit), zajmujące miejsce dawnego transeptu. Przy ambicie znajdują się dwie okrągłe kaplice (kaplica południowa z zewnątrz jest niewidoczna). Podobna kaplica przylega do zachodniego przęsła północnej nawy bocznej.
W podziemiach nawy i kaplic znajdują się krypty grobowe. Od południa do kościoła przylegają zabudowania klasztorne. Nawę główną nakrywa dach dwuspadowy, nawy boczne oraz obejście – dachy pulpitowe. Elewacje pierwotnie były licowane cegłą, obecnie są otynkowane. Elewacja północna jest oszkarpowana. Okna, początkowo ostrołukowe, w czasie nowożytnej modernizacji otrzymały zamknięcia półkoliste. Bardzo okazale przedstawia się dwuwieżowa elewacja zachodnia. Znajduje się tu ujęte portalem główne wejście do kościoła. Portal zwieńczony jest rzeźbą przedstawiającą Św.Marcina. Ponad wejściem znajduje się balkon. Środową część fasady wieńczy trójkątny fronton z katuszem herbowym oraz krzyżem.
    Wieże posiadają ścięte, ujęte pilastrami narożniki. Wieńczą je miedziane hełmy z latarniami. Podobny hełm nakrywa trzecią wieżę, nadbudowaną ponad dachem korpusu świątyni. We wnętrzu kościoła zachowały się niektóre pierwotne, trzynastowieczne elementy wczesnogotyckie. Mowa tu o nakrywających nawy sklepieniach krzyżowo-żebrowych o bogato profilowanych żebrach. Niektóre zworniki sklepienne i wsporniki żeber posiadają dekoracje o motywach zoomorficznych lub roślinnych (gryf, bazyliszek, winna latorośl, liście dębu itp.)  Pozostałością z okresu gotyku jest też  fragment  fresku, umieszczony na zachodniej
ścianie nawy południowej. Nie zachowały się natomiast pierwotne ostrołukowe arkady miedzynawowe: w okresie siedemnasto i osiemnastowiecznej barokizacji zastąpiono je arkadami zamkniętymi półkoliście. Wyposażenie wnętrza  reprezentuje wysoką klasę  artystyczna. Na  czoło wysuwa się tu regencyjny ołtarz główny, ufundowany przez opata Jana Szczukę, wykonany w cysterskich warsztatach rzeźbiarskich w śląskim Lubiążu.

     Konsekracja ołtarza nastąpiła w roku 1739. Ołtarz reprezentuje typ architektoniczny.
W polu centralnym umieszczono wielki obraz przedstawiający Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny. Jest to pochodzące z przełomu XVII i XVIII wieku dzieło J.C.Schafflera.  Po obu stronach obrazu ustawiono figury świętych: Piotra, Grzegorza, Augustyna oraz  Hieronima, Ambrożego i Pawła. W górnej kondygnacji ołtarza znajduje się obraz Św.Marcina z Tours oraz rzeźby świętych ( Wojciecha , Benedykta z Nursji, Bernarda z Clairvaux i Stanisława Biskupa). Ołtarz wieńczy figura Archanioła Michała, trzymającego na łańcuchu pokonanego szatana.
    Przed ołtarzem głównym, po obu stronach prezbiterium, znajdują się stalle (ławy dla zakonników) z końca XVIII wieku. Także one są dziełem warsztatów lubiąskich.
Zaplecki stall zdobią medaliony z popiersiami świętych cysterskich. Na uwagę zasługujerównież bogato złocona barokowa ambona, wspierająca się na figurze trzymającego Biblię anioła, zwieńczona baldachimem ozdobionym rzeźbionymi pesonifikacjami cnót.
Na ścianach nawy głównej zawieszono szereg siedemnasto i osiemnastowiecznych obrazów o tematyce religijnej, między innymi Boże Narodzenie z końca XVII wieku, uważane za jeden z najcenniejszych obrazów Paradyża. W przęśle zachodnim, nad wejściem głównym umieszczona jest wsparta na półkolistej arkadzie empora muzyczna. Balustradę empory zdobią kartusze z herbami Korony i Litwy (Orzeł i Pogoń) oraz  z herbem Stanisława Augusta Poniatowskiego (Ciołek), niżej – herb fundatora opactwa, Mikołaja Bronisza (Wieniawa).
Organy kościelne, dzieło J.G.Petera, powstały w połowie XVIII wieku. Wiele cennych ołtarzy i obrazów znajduje się w nawach bocznych, obejściu prezbiterium oraz kaplicach.
  Od południa do kościoła przylegają zabudowania pierwotnego klasztoru. Rozmieszczono je wokół niewielkiego wirydarza. Wirydarz otoczony jest sklepionymi kolebkowo krużgankami o ostrołukowych arkadach. W skrzydle wschodnim klasztoru znajdował się kapitularz. w skrzydle południowym – refektarz (jadalnia).
Po wschodniej stronie kościoła i pierwotnego klasztoru znajdują się nowsze, osiemnastowieczne skrzydła, rozmieszczone wokół większego, prostokątnego wirydarza. Wszystkie budynki – łącznie z częścią starszą – posiadają jednolity, późnobarokowy charakter. Wnętrza dawnego klasztoru nie są udostępniane zwiedzającym.

 Gościkowo leży na obszarze krajobrazu chronionego. Na położonym na południowy zachód od Gościkowa jeziorem Paklicko Wielkie, na półwyspie mieści się ośrodek wczasowy, a na jego wschodnim krańcu rezerwat leśny "Dębowy Ostrów".

Na północ od wsi, przy drodze do Międzyrzecza znajduje się punkt widokowy.  

Teksty na stronach zaczerpnięto z opracowania: Krzysztofa Jodłowskiego i Doroty Matyaszczyk
Wielkopolski Ośrodek Studiów i Ochrony Środowiska Kulturowego w Poznaniu