Jordanowo

Początki wsi związane są z sąsiedztwem Gościkowa i cysterskim opactwem paradyskim. Obie wsie rozdziela Paklica, do czasu zaborów stanowiąca granicę między Wielkopolską a Dolnym Śląskiem.

   W Jordanowie warto zwrócić uwagę na późnogotycki kościół p.w. Św. Anny, zbudowany staraniem cystersów z Paradyża w pierwszej połowie XVI wieku. W 1697 roku do świątyni dostawiono wieżę, a w XVIII wieku – kruchtę.

W 1882 roku budynek został rozbudowany w kierunku wschodnim (prezbiterium i transept).

   Murowany z cegły kościół jest jednonawowy, z transeptem i prezbiterium szerokości nawy; prezbiterium i ramiona transeptu zamknięte zostały trójbocznie.

   Od zachodu do kościoła przylega drewniana wieża. Część starsza, późnogotycka, jest oszkarpowana, jej ściany zdobią ostrołukowe blendy, szczyt zachodni zwieńczony jest sterczynami. Dobudowana część wschodnia prezentuje formy neogotyckie.


  Barokowe wyposażenie wnętrza obejmuje między innymi ołtarz z około 1730 roku,
z obrazem z połowy XVII wieku oraz osiemnastowieczną ambonę. Kościół otacza mur z bramą z 1770 roku.

Godny uwagi jest także XIX-wieczny zbór ewangelicki (obecnie nieczynny).

 Na terenie przykościelnym zwracają uwagę okazy wspaniałych dębów – pomników przyrody.
    Jordanowo leży na obszarze krajobrazu chronionego.

  Przez miejscowość przebiega trasa krajowej drogi
nr 3. Jest  to jedna z najbardziej obciążonych dróg w woj. lubuskim, gdyż łączy Dolny Śląsk z wybrzeżem Bałtyku. Ponadto to najkrótsza i najbardziej popularna droga łącząca Gorzów i Zieloną Górę.