W 1 połowie XVI wieku ostatni pleban kęszycki Bartłomiej przeniósł się do Rokitna, zaś kościół – łącznie z filią w Nietoperku – przejęli protestanci. Odzyskany po 1603 r. był już tylko filią parafii katolickiej w Międzyrzeczu. Lustracja Braneckiego z 1640 r. odnotowała: ”Wieś Kęsice należy do starostwa międzyrzeckiego, odległa jest o pół mili od miasta Międzyrzecza.  W niej znajduje się kościół od dawna z drzewa wystawiony i szkudłami świeżo pokryty. Patronem kościoła jest św. Marcin„.

  Kościół był konsekrowany, o czym świadczą krzyże (zacheuszki) widoczne na ścianach. Ołtarz główny nosi wezwanie Najświętszej Marii Panny i posiadał polichromową rzeźbę św. Marcina. Ołtarz boczny był pod wezwaniem św. Anny; cyborium określano jako bardzo stare, wycięte z drewna i umieszczone po prawej stronie ołtarza. W kościele odnotowano jeszcze nową ambonę i chrzcielnicę oraz stary mszał.

 Uposażenie kościoła składało się z 3 kątów owsianych (blisko drogi do Piesek) oraz 1 zagrodnika. Przy kościele usytuowana była plebania, w której mieszkali komendarze (wikariusze), uważani przez mieszkańców za plebanów - m.in. prowadzili księgi metrykalne. Na mocy zezwolenia króla Władysława IV z 12.04.1641 r. kościół w Kęszycy został inkorporowany – wraz z filia w Nietoperku – do kościoła szpitalnego i prepozytury św. Mikołaja w Międzyrzeczu. Wg wizytacji Libowicza z lat 1724 – 1725 kościół określono jako cały z drewna, bardzo stary i bez ozdób, choć na ścianach widoczne były ślady pierwotnych malowideł. Wymieniono też dwa obrazy: św. Anny (św. Anny Samotrzeć) i św. Jana Chrzciciela. Ambona uległa częściowemu zniszczeniu, a Najświętszego Sakramentu nie przechowywano w kościele z obawy przed złodziejami.

  W miejsce wyżej opisywanego kościoła Franciszek Woliński (archidiakon śremski i proboszcz międzyrzecki) wystawił w 1728 r. nową świątynię o konstrukcji ryglowej; w zakrystii znajdowała się drewniana tablica fundacyjna. Obiekt ten opisywała wizytacja Gliszczyńskiego z 1779 r.: ”Kościół ten był wzniesiony z muru pruskiego, nakryty stropem z desek. Ambona była stara, bez ozdób, chór drewniany, organy nowe, trzy ołtarze. Dach pokryty był gontem, na dachu wieżyczka. Stara wieża w ruinie. Ogrodzenie było kamienne„. W 1796 r. zabrano kościołowi beneficje; w owym czasie wieś liczyła ok. 700 mieszkańców, z czego 1/3 stanowili katolicy.
  Od 1801 r. Kęszyca ponownie została filią kościoła parafialnego w Międzyrzeczu. W 1860 r. świątynia poddana została restauracji. W 1886 r. dobudowano od zachodu murowana wieżę; z tego roku pochodzi inwentarz, sporządzony przez ks. Radeckiego, z którego dowiadujemy się, że ”... kościół był stary i groził zawaleniem, miał jednak wieżę z cegły. W zakrystii przechowywano złotą monstrancję, złoty kielich, 8 ornatów, 2 kapy, 3 mszały, 4 chorągwie oraz organy. Na wieży były trzy dzwony. Kula na wieży była wyzłocona„. W owym czasie wieś liczyła 588 mieszkańców, z czego tylko 207 było katolikami. Inwentarz Kohtego z końca XIX wieku tak opisuje zabytkowe elementy wyposażenia kościoła: monstrancja – późnogotycka, srebrno złocona, o wysokości 48 cm, stopa w kształcie gotyckiej wieży flankowanej przez wimpregi; nad puszką napis: ”Discibut Jhesus et discipuli ejus cum eo et„; – dzwon z 1581 r. (poewangelicki), o średnicy 71 cm, z inskrypcją: ”Verbum domini monet in aeternum„ (reformacyjne hasło: ”Słowo Pańskie trwa na wieki”.

   W 1928 r. przeprowadzono gruntowny remont kościoła. Prezbiterium zostało wymalowane przez niejakiego Wronke, który ozdobił je symbolami siedmiu sakramentów; rząd zapłacił za te prace 5 tys. Marek. Do kościoła wstawiono drugi ołtarz, przywieziony z rozebranego kościoła w Nietoperku.
Po 1945 r. kościół z Kęszycy nadal należał do parafii św. Jana w Międzyrzeczu; w 1962 r. został przyłączony do parafii św. Mikołaja w Kaławie. Prawdopodobnie w latach 70. otynkowano na nowo elewację. W 1994 r. wymieniono pokrycie dachowe, zastępując grubą i skorodowaną dachówkę karpiówkę nową dachówką zakładkową.

 W latach 1857 - 1926 w Kęszycy czynna była kopalnia węgla brunatnego.
    W okresie od 1906 do1925 roku, ok. 2 km od wsi zbudowano elektrownię parową opalaną węglem brunatnym z tutejszej kopalni. Węgiel wydobywano z głębokości 30 - 40 m. Elektrownia czynna w latach 1925-38 posiadała moc 3500 KVA, a jej linia przesyłowa wynosiła 700 km. Zaopatrywała w energię elektryczną 8 miast, 31 gmin i 60 pojedynczych zakładów, w tym węzeł kolejowy Zbąszynek. W związku z budową w pobliżu w latach 1934-38 MRU elektrownia uległa w roku 1938 zburzeniu i likwidacji.
    
 W latach 1934 - 1938 wysiedlono mieszkańców wsi i osiedlono ich na koloniach nowo wybudowanych w Kursku Nowym i Gościkowie.
    W okresie od 1934 roku do 1939 wybudowano w pobliżu wioski Kęszyca duży kompleks koszarowo - willowy zwany wówczas Regeuwurmlages ( Obecnie Kęszyca Leśna )

 W latach 1942 - 1945 był tu duży obóz dla jeńców wojennych: Rosjan, Francuzów, Włochów, a we wsi obóz pracy dla Polaków. We wsi pozostały fragmenty ogrodzenia obozowego. Znajduje się ono na przeciwko istniejącego kościoła.

 Kęszyca leży na terenie utworzonego 30 września 1997 roku Zespołu Przyrodniczo-Krajobrazowego Uroczyska Międzyrzeckiego Rejonu Umocnionego. W okolicy znajdują się liczne wzniesienia morenowe. Można tu spotkać chronione ptaki: słowika szarego i brzegówkę, a na północ od wsi łabędzia niemego, krakwę, gągoła, błotniaka stawowego, kanie rudą; z płazów: traszkę grzebieniastą, żabę śmieszkę, rzekotkę drzewną. Z roślin chronionych występują: śnieżyczka przebiśnieg, grzybienie białe i widłak jałowcowaty.
  3km na północ od wsi odkryto osadę kultury łużyckiej, znajdowało się tam cmentarzysko ciałopalne popielcowe. Na zachód od jeziora Stoki znajdują się ślady grodziska o średnicy 25m i wysokości 6m.
Wokół wsi są wspaniałe tereny leśne, panuje szczególny mikroklimat. Wśród  lasów  malowniczo położone jest jezioro Kęszyckie.

 W okolicy miejscowości  znajdują się elementy pasa MRU, tzw. "zęby smoka" oraz zespoły fortyfikacyjne w postaci schronów bojowych i podziemnych korytarzy.
    Wśród mieszkańców krążą legendy o zaginionym podziemnym mieście gdzieś na wschód od Kęszycy. Podobno Rosjanie wysadzili wejścia do części wyrobisk MRU zaraz po wojnie i od tego czasu nikt tam nie przebywał. Na razie obsypująca się ziemia i brak oszalowania szybu skutecznie odstraszają śmiałków eksploracji. Czy jest to jakieś nieznane wejście do podziemi MRU (lub sztolnia techniczna z lat budowy) czy może wejście do starej kopalni węgla brunatnego, czas pokaże

Uwaga !!!

 Jeśli dysponujesz ciekawymi tekstami i informacjami na temat wymienionych miejscowości i chciałbyś te materiały zamieścić na tej stronie, a także posiadasz historyczne i współczesne fotografie ukazujące miejscowości dawniej i dziś - prosimy o kontakt:  E-mail: info@miedzyrzecz.biz

 Zamieszczane informacje nie służą celom marketingowym czy też handlowym
 Teksty jak i foto można przesyłać na adres Email, z podaniem źródła i bibliografii oraz kto jest autorem tych opracowań.
     Można zaznaczyć również kto jest właścicielem nadesłanych materiałów.