 |
 |
|
|
Kursko | |
|
 |
| |
 Podstawowe wiadomości o miejscowości: |
 Kursko : (Corsike, Kurzig, Rtg.),
GW, gmina Międzyrzecz, wieś położona na wysokim zachodnim brzegu
jeziora Kursko (71 ha), przy lokalnej drodze do Goruńska, 9 km na
zachód od Międzyrzecza. Miejscowość o średniowiecznej metryce,
wzmiankowana w 1260 roku. |
|
|
|
|
 Miejscowość składa się z dwóch
części, północnej, o średniowiecznej metryce, wzmiankowanej
w 1260 roku, oraz południowej, tzw. Nowego Kurska o formie
wielodrożnicy, powstałej w XX wieku, gdy ówczesna
właścicielka wsi, Ottonia Kalckreuth, sprzedała w 1923 roku
część gruntów berlińskiej komisji kolonizacyjnej.
W 1938 roku w kolonii Kursko Nowe wybudowano kościół i oddano go osiedlonym
w Kursku mieszkańcom Kęszycy, którzy sukcesywnie byli przesiedlani w latach
1934 - 1938.
Zespół
pałacowo-parkowy znajduje się w tej północnej, starszej
części wsi.
Kursko - Pałac
Pałac w Kursku położony jest w północnej części wsi o
układzie regularnej owalnicy, na południu od nawsia, po
wschodniej stronie drogi. Pałac odgradza od drogi duży
dziedziniec, a wokół rozciąga się – aż do brzegu jeziora
Kursko, rozległy park krajobrazowy. Na południe od pałacu
rozlokowana jest zabudowa folwarku. Rezydencja szlachecka wzniesiona w końcu XVIII wieku została
gruntowanie przebudowana w stylu neoklasycystycznym, z
elementami historyzującymi, w latach
1875-1880 przez Jana
Zygmunta von Kalckreutha.
Budowla posadowiona została na
rzucie prostokąta. Główna elewacja zwrócona jest ku
dziedzińcowi, w kierunku południowo-zachodnim. Narożniki
fasady akcentują centralne wieże: po stronie północnej na
rzucie koła, a po stronie południowej sześcioboku
foremnego. W elewacji bocznej, zachodniej na osi centralnej
znajduje się ryzalit, do którego dostawiono wtórną
dobudówkę. Bryła budynku jest zróżnicowana wysokościowo.
Partia środkowa jest wyższa, dwukondygnacjowa, zamknięta
dachem dwuspadowym i zwieńczona trójkątnym tympanonem.
Partie boczne są niższe, nakryte niezależnymi dachami
dwuspadowymi. Ilość kondygnacji budowli dostosowana jest do
rzeźby terenu.
Posadowienie pałacu na skarpie opadającej w
kierunku południowo-wschodnim sprawia, że po stronie
północno-wschodniej budynek jest dwukondygnacyjny, z
trzykondygnacyjnym ryzalitem, a po stronie
południowo-zachodniej jednokondygnacyjny. Wieloosiowe
elewacje wzbogaca klasycystyczny detal architektoniczny:
boniowanie, profilowane gzymsy i opaski, kroksztyny
podokapowe w formie konsoli, a w elewacji tylnej płyciny
podokienne i podokapnikowe, wypełnione dekoracją kwiatową.
Dwutraktowe wnętrze różni się szerokością traktów. W połowie
budynku, pomieszczenia w trakcie od strony parku, po prawej
stronie ryzalitu są szersze. Znajdują się tam sale
reprezentacyjne. Mamy tu dobrze zachowany wystrój sali
balowej z drewnianą podłogą, ułożoną z kwadratowych płycin
oraz ze sztukateriami na suficie i stolarką drzwi. Sztukatorski wystrój zachował się również w dwóch innych
salach położonych obok sali balowej.
Obecnie w pałacu trwają prace adaptacyjne, których celem
jest przystosowanie budynku do funkcji turystycznej. | |
|
|
 Miejscowość była własnością prywatną rodu
Kurskich, z których najbardziej znaną postacią był
bernardyn, Maciej Kurski, sufragan poznański w latach
1659-1661. Kurscy władali wsią aż do pocz. XVII wieku, gdy
majątek sprzedano rodzinie Bronikowskich. Bronikowscy władali Kurskiem w okresie od XVII i do
początków XVIII wieku. Ich portrety: Zygmunta Bronikowskiego (zmarł w
1698 roku), jego żony Anny z Dziembowskich (zmarła w 1680 roku) oraz ich
dzieci - trzyletniej Barbary (zmarła w 1671 roku), dwuletniego Krystiana
(zmarł w 1672 roku), prześlicznej jedenastoletniej Ewy
(zmarła w 1671 roku), pokazywany na wielu zagranicznych wystawach,
siedmioletniego Zygmunta (zmarł w 1681 roku) i Aleksandra (zmarł w
1724 roku), jedynego, który dożył sędziwego wieku sześćdziesięciu
dwóch lat, są ozdobą kolekcji muzeum w Międzyrzeczu. Zostały zabrane
ze starego zboru ewangelickiego w 1945 roku.
W 1754 roku jako kolejnego właściciela wymienia się Adama Leonarda von Kalckreuth, skoligaconego z Bronikowskimi. Rodzina von Kalckreuth posiadała majątek w Kursku aż do 1945 roku.
 
Po II wojnie światowej pałac przekształcono na ośrodek
kolonijny, potem przekazano poznańskiej AWF, a w latach 90.
XX wieku skomunalizowano i sprzedano.
Obecnie w pałacu trwają prace adaptacyjne, których celem
jest przystosowanie budynku do funkcji turystycznej.
W
południowej części wsi, zwanej Nowym Kurskiem znajduje się "nowy" zbór z
1938 roku i podcieniowy budynek remizy strażackiej z początku XX wieku,
częściowo szachulcowy.W
Kursku znajdował się też interesujący portret teściowej Aleksandra - Marii
Elżbiety Prittwitz (zmarła w 1733 roku), przeniesiony do pałacu w Gorzycy
przez Kalckreuthów, do 1945 roku właścicieli Kurska i Gorzycy, skąd
trafił do międzyrzeckiego zbioru w 1949 roku. Ze zbioru w Chlastawie
pochodzą portrety starszej siostry Anny - Elżbiety z Dziembowskich
Bronikowskiej (zmarła w 1696 roku), która wyszła za mąż za
przyrodniego brata Zygmunta - Przecława Bronikowskiego (zmarł w 1693
roku).
Ich portrety znajdują się także w muzeum międzyrzeckim.
|
|
  Międzyrzecki
Rejon Umocniony.
W rejonie wsi znajdują się fortyfikacje i umocnienia MRU. Pierwsze prace
na terenie MRU rozpoczęły się w 1934 roku. Na początku uregulowano rzekę
Ołobok i zaczęto budować obiekty hydrotechniczne, dzięki którym można było
spiętrzać wodę i zalewać znaczne obszary. Równocześnie zaczęto budować
obiekty bojowe. Początkowo ich odporność była niewystarczająca, jednakże
latem 1935 zaczęto budować schrony bojowe o odporności, która całkowicie
zabezpieczała przed ogniem polskiej artylerii. Wybudowano również wiele dróg
i linię kolejową Kursko-Staropole.
Poza pancerwerkami na terenie OWB znajduje się wiele obiektów
hydrotechnicznych, takich jak kanały i śluzy, pozwalające spiętrzać wodę do
szerokości 600 metrów. Ciekawym obiektem jest obrotowy most w pobliżu
miejscowości Kursko oraz most przesuwny na Obrze w miejscowości Bledzew.
Niektóre obiekty leżące poza głównym systemem podziemnym posiadają również
podziemne korytarze, np. grupa warowna Schill koło Kurska.
Wieś położona w strefie malowniczych pagórków morenowych, otoczona
lasami i wodami, leży na obszarze krajobrazu chronionego. Są tu
pokoje do wynajęcia w ramach agroturystyki.
We
wsi istnieje Zespół folklorystyczny "POD GRUSZĄ"
|
|
 |
|
|
|
| |
|
|
|
|
| |
Uwaga !!! |
| |
 Jeśli dysponujesz ciekawymi tekstami i informacjami na temat wymienionych miejscowości i
chciałbyś te materiały zamieścić na tej stronie, a także posiadasz historyczne i współczesne fotografie ukazujące miejscowości dawniej i dziś - prosimy o kontakt: E-mail:
info@miedzyrzecz.biz | Zamieszczane informacje nie służą celom
marketingowym czy też handlowym
Teksty jak i foto można
przesyłać na adres Email, z podaniem źródła i bibliografii oraz kto jest autorem tych opracowań.
Można zaznaczyć również kto jest właścicielem nadesłanych materiałów. |
|
Teksty na stronach zaczerpnięto z opracowania: Krzysztofa Jodłowskiego i Doroty Matyaszczyk
Wielkopolski Ośrodek Studiów i Ochrony Środowiska Kulturowego w Poznaniu |
| |
 |
 |
| |
|
|
